SESAI's garden

ถึงเธอผู้น่ารัก

จู่ๆฉันก็คิดถึงเธอขึ้นมา
หลังจากที่เที่ยวเล่นมาหลายวัน ทั้งทางโลกและทางธรรม
วันนี้ฉันมีเรื่องมาเล่าให้เธอฟังอีกเช่นเคย
คิดว่าเพื่อนคนนี้คงไม่เบื่อ และตั้งใจฟังให้ดี

-- 

ฉันชอบมองไปดูศาสนาอื่นๆเขาทำพิธีกัน
ฉันปลื้มในสิ่งเหล่านี้ที่อยู่ในนั้น...
ความพร้อมเพรียง ความศรัทธา เชื่อมั่นและวางใจในพระเจ้าของตนพระองค์เดียว
...ช่างน่าอิจฉา

ย้อนกลับมองมาพุทธศาสนาของเราเอง
แม้แต่ความศรัทธาในพระพุทธองค์ยังเบาบาง

เด็กตัวเล็กเรียนวิชาศาสนา ท่องจำมรรค8 อริยสัจ4
และอีกมากมายโดยไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไรบ้าง
รู้เพียงแต่ว่า สิ่งเหล่านี้ทำให้เขาสอบผ่าน...

แล้วเขาจะจำไปทำไมเล่า?
เมื่อสอบแล้วก็เลยผ่านไป
เขาเรียน เขาท่องจำพวกนี้แล้วเขารู้ไหมว่าพระพุทธเจ้า สอน อะ ไร?

--

เอียงหูมานี่สิ แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง
เธอจ๋า เธอรู้สึกถึงสิ่งนั้นไหม?
อากาศที่ร้อนอบอ้าว แสงแดดที่ส่องแสงแรงกล้าอย่างไม่ปราณี
เพียงเธอรอคอยไม่กี่ฤดู
เหมันต์ฤดูก็เข้ามาแทนที่
นี่แหละคือสิ่งที่พระพุทธองค์สอน...
ความไม่เที่ยงแท้

หากเพียงเธอลองใส่ใจสักนิด มองรอบข้างสักหน่อย
เธอจะพบ"ความไม่เที่ยงแท้"ทุกแห่งหน
คิดดูสิ!
แม้แต่สับปะรดที่ฉันทิ้งไว้นอกตู้เย็นไม่กี่ชั่วโมงยามกลับเน่าเสียฉิบ
น่าเสียดายจริงๆ
ฉันยังไม่ได้ชิมสักคำเลย

แต่ก็น่าขอบคุณมัน ที่ทำให้ฉันนึกเรื่องที่ต้องทำได้
หลังจากเผลอออกนอกทางไปหลายวัน
ทำเอาฉันรู้สึกผิดตะหงิดๆเชียวล่ะ

รู้สึกผิดเรื่องอะไรน่ะหรือ?
ฉันรู้สึกผิดที่ลืมสติไว้ข้างหลังซะได้
สงสัยจะลืมไว้ที่ขอนแก่น

พอกลับบ้านมาเจอคอมพิวเตอร์ปุ๊ป
เข้าอินเตอร์เน็ตปั๊ป สติหลุดทีเดียว
จากที่แทบไม่มี กลายเป็นไม่มีเลย

ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนใช้อินเตอร์เน็ตแบบเดียวกับฉันรึเปล่า
คือเข้าไปเรื่อยๆ นึกออกก็เข้าเว็บโน้น ต่อลิ้งค์เว็บนี้
ไม่รู้จักจบจักสิ้น แถมยังไร้จุดหมายสิ้นดี
แต่ก็ดีแล้วที่รู้อย่างนี้ คราวหน้าจะได้จัดการให้เป็นระบบซะที

ฉันคงจบจดหมายอันยืดยาวเท่านี้
ช่วงนี้เทศกาลสงกรานต์
เธอโปรดอย่าลืมว่ายังมีอะไรดีๆในเทศกาลนี้อีกเยอะ
ถึงจะเหลือเพียงเล็กน้อยก็เถอะ

ส่วนตัวฉันก็กลับไปเอาสติที่ขอนแก่น
ชีวิตที่ไม่มีอินเตอร์เน็ตก็เป็นสุขอีกแบบ
สุขที่ไม่ได้เสพสื่ออะไร

อ้อ! อากาศร้อนๆแบบนี้ลองสังเกตสิ่งที่ไม่เที่ยงดูสิ
คิดว่าเธอคงจะเห็นอะไรๆเยอะทีเดียว

/*/

เป็นครั้งแรกที่เขียนเอนทรี่เป็นจดหมาย ฟู้ว...
ตอนแรกว่าจะร่ายยาวๆมาเลย
เอาไปเอามาสงสารคนอ่าน
ขนาดคนเขียนเอง เห็นตัวอักษรเยอะๆยังเอียนเลย

บอกลายาวไปพักหนึ่งล่ะกัน
กลับไปเรียนพิเศษต่อ เพื่ออนาคตที่รุ่งโรจน์  โอ๊วว (ไฟลุก)
(ยังคิดไม่ออกเลย มันจะรุ่งโรจน์ยังไง )